* 2 * 0 * 1 * 0 *

Σοκολατένιες τούρτες, vielen dank, seni seviyorum, μια κιθάρα κι ένα φιλί, η Γέφυρα του Καρόλου φωτισμένη, απέναντι η Βουλή και το Μπιγκ Μπεν, γκόοοολ στα Πηγάδια, "On the Road" σε κάθε αστικό της πόλης, η πρώτη μου απόλυση, πλημμυρισμένη σκηνή σε κάμπινγκ, GRADUATION και πτυχίο στο χέρι, χορός, καταραμένο αλκοόλ, γυμνές πατούσες στο Μπλε Τζαμί, The University of Surrey offers you a place...., δάκρυα - χαράς ή απόλυτης ταραχής; - ένα φιλί ακόμη, η συναυλία που περίμενα μια ζωή, αγκαλιές για καλή τύχη, μια βαλίτσα που κλείνει και χωράει μόνο φωτογραφίες για τον γαλάζιο πίνακα στον καινούριο τοίχο, μια πτήση τα ξημερώματα, πολλά δάκρυα, ακόμη περισσότερη μοναξιά, γλυκές νέες φάτσες, jeg vil gjerne ha et glass øl, ωραίοι συγκάτοικοι, Fly with the London eye, κουτάκια νοσταλγίας στην τσάντα μου δίπλα στα χαρτομάντηλα και το σημειωματάριο, στρόγγυλη κίτρινη - μπλε θεά και ένα φιλέ, Te quiero, ημερολόγιο στον τοίχο για την αντίστροφη μέτρηση, χιονοπόλεμος, ταξίδι ατελείωτο and a flight back home, χαρά, τόση χαρά κρυμμένη σε ένα χαμόγελο, my family και 
3, 2, 1.....

Feels nice being at home...

Now, I have two houses.. 

What about my home..? 

Do I have two homes..?

And...

F

...at last, I found my way back home...

6-12

Όπως τα βράδια που μου λείπεις...

Ξέχασε ο ύπνος μου ν'αποκοιμιέται...

Ζαλίζω την απουσία σου
της δίνω να μασάει δάφνη
Έτσι ελπίζω πως θα κλείσει τα βλέφαρά της
και θα σταματήσει να τριγυρίζει στο δωμάτιό μου
Ώρες ατελείωτες κάνει κύκλους 
και γελάει χαιρέκακα
Την αγνοώ, σα να μην τη βλέπω,
σα να μην είμαστε συγκάτοικοι στα 12 τετραγωνικά μου
Που θα πάει...
Θα την βγάλω έξω, στο χίονι
να δει πως είναι να υποφέρεις.

Nervous breakdown

26+κάτι

Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία

γυρίζω απο'δω, γυρίζω απο'κει

που να ταιριάξω

σε ποια αγκαλιά να κουμπώσω

δεν έχω ν'ακουμπήσω με τ'ακροδάχτυλά μου τη θαλπωρή μου.

Και ουρλιάζω στο σκοτάδι

και ήχος δεν βγαίνει, δεν βγαίνει

τίποτα

ούτε ο πιο βαρύς φθόγγος

Πάλι ξημέρωσα να μετράω σελίδες

και να καταριέμαι τον ήλιο

που άργησε να σηκωθεί από το στρώμα του.

The Twilight zone in Guildford

Φανή

Hope

F

Sweet November

Φανή

Να κοιμάσαι

Να κοιμάσαι
Με τον ήλιο στο ένα μάτι και το φεγγάρι στο άλλο
μ’ έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μεσ’ στα μαλλιά
στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα
στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου.
Να φεύγεις και να χάνεσαι
μεσ’ απ’ τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του ανέμου
πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου
γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες
και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούργια σου όψη επάνω

 (μτφ. Οδυσσέας Ελύτης)

 

Suite

Dormir la lune dans un oeil et le soleil dans l'autre
Un amour dans la bouche un bel oiseau dans les cheveux
Parée comme les champs les bois les routes et la mer
Belle et parée comme le tour du monde


Puis à travers le paysage
Parmi les branches de fumée et tous les fruits du vent
Jambes de pierre aux bas de sable
Prise à la taille à tous les muscles de rivière
Et le dernier souci sur un visage transformé.

Paul Eluard

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο...

 Και έγινα ξαφνικά 5 χρονών παιδί, που του δίνεις ένα τεράστιο φανταχτερό πακέτο με φίογκο για κύρος και μεγαλοπρέπεια και του λες, να, στο χαρίζω... Δικό σου!

Αστράφτει το μουτράκι του, γελάνε τα μάτια του και παίζει με τον καινούριο του θησαυρό.

Ο δικός μου ήταν θαμμένος για καιρό, αλλά όχι ξεχασμένος. Κοκκίνισαν τα χέρια μου που προσπάθησα να τον φέρω στην αγκαλιά μου πάλι, έπεσα, ξανασηκώθηκα, ίδρωσα, ξεφύσηξα μια δυο φορές..
Τι σημασία έχει...


Ωραία που είναι να είσαι παιδί...

Οι μέρες και οι νύχτες μου μακριά σου

Που λες, κάθε φορά που έλειπες, τα βήματά μου γίνονταν αισθητά πιο αργά. Βαριά. Σαν να περίμεναν να γυρίσεις, να τα προλάβεις, και να πιάσουν τον ίδιο ρυθμό με τα δικά σου.

Τώρα, ... 

Τώρα πρέπει να τρέξω μόνη μου.

Χωρίς ν'ακούω το δικό σου ρυθμό.

In heaven

-->

Θα θελα να ξερα τι κρατάει κλειδωμένες τις λέξεις σου μέσα, εκεί που δεν με αφήνεις να πατήσω.

Ενήλικος φόβος ή ώριμη αδιαφορία.

Και φυλάω κι εγώ τις δικές μου, τα χαρτιά μου δεν διαβάζεις, λες δεν καταλαβαίνεις.

Όταν γυρίσεις, να ξαπλώσεις δίπλα μου και σήμερα.

Για να ζωντανεύεις τα όνειρά μου.

The end of an era

Just like a rolling stone...

The one I love

I want to go with the one I love

I want to go with the one I love.

I do not want to calculate the cost.

I do not want to think whether it's good.

I do not want to know whether he loves me.

I want to go with whom I love.

Bertolt Brecht

If only i could tell you how i feel...

-->

Έτσι όταν δύει ο ήλιος στην Αμερική και κάθομαι στην παλιά ρημαγμένη προβλήτα κοιτάζοντας τους ατελείωτους ουρανούς πάνω από το Νιου Τζέρσεϋ και νοιώθω όλη αυτή την άγρια γη που τυλίγεται σε μια απίστευτα τεράστια κοιλιά πάνω από τη Δυτική Ακτή, και όλος αυτός ο δρόμος συνεχίζει, όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται στην απεραντοσύνη της και στην Αιόβα ξέρω τώρα πως τα παιδιά θα κλαίνε στη χώρα που αφήνουν τα παιδιά να κλαίνε και θα ξεπροβάλουν τ’ αστέρια απόψε και, δεν ξέρεις πως ο Θεός είναι η Μεγάλη Άρκτος; Ο Αυγερινός θα γέρνει και θα σκορπάει τις λαμπρότερες των θαμπών ακτινών του στο απέραντο ξερό λιβάδι, μια στιγμή μόλις πριν τη βαθιά νύχτα που ευλογεί τη γη, σκοτεινιάζει όλα τα ποτάμια, σκεπάζει τις βουνοκορφές και τυλίγει μέσα της την τελευταία ακτή, και κανένας μα κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί σε οποιονδήποτε πέρα από τα εγκαταλελειμμένα κουρέλια ενός ανθρώπου που γερνάει, σκέφτομαι τον Ντιν Μοριάρτι, σκέφτομαι ακόμα και τον Γέρο Ντιν Μοριάρτι τον πατέρα που ποτέ δεν βρήκαμε, σκέφτομαι τον Ντιν Μοριάρτι.

On the Road

Jack Kerouac
(μτφ.: Φανή )

Take another little piece of my heart now babe...

Κι εμένα δε με ρώτησε κανείς.

Τι θέλω, τι φοβάμαι. 

Πόσα όνειρα ξεπεσμένα παράτησα. 

Πώς τρέμω τα βράδια που μένω μόνη.

Πάρε λοιπόν.

Worlds apart

Μαζεύεις στο καλαθάκι σου βατόμουρα, 

χρωματιστά χαρτάκια από τσίχλα κανέλα, 

λευκά μαργαριτάρια για δώρο,

όλα μαζί, ανακατεμένα και μπερδεμένα.

Μεσημέρια στον ήλιο, 

με καπνό στα δάχτυλα

και ένα ζευγάρι ροζ σταράκια 
που παίζει κουτσό στα όρια της ανεξαρτησίας με την διάλυση της άρνησης . 

The unforgettable fire

-->

-->

Δε θα βαρεθείς τελικά ποτέ να μαζεύεις κομμάτια. Έμαθες, συνήθισες. Κι απλά το κάνεις μια ακόμη φορά. Τα ψάχνεις στα βρώμικα, χιλιοπερπατημένα πλακάκια στην παραλία, στα σκαλάκια που οδηγούν στην απόγνωση, στις μουντζούρες του στυλό, στα τηλεφωνήματα χωρίς απάντηση, στην αποθηκευμένη μουσική.

Στον ήλιο που κρύωσε – ή εσένα κρυώνει μόνο.. -, στην άβυσσο στα πόδια σου, στο ποδήλατο που δεν έχεις αλλά θα ήθελες να είχες, στην αναμονή.

Σημασία έχει που ψάχνεις, που δεν κουράστηκες.

Ή μάλλον, κουράστηκες. Πόση αντοχή…

Σου φτάνουν οι ελπίδες στα συρτάρια, δε μέτρησες..

Η τέλεια εξαθλίωση

Κι ο μεγάλος θυμός

Όλα δύουν κάποτε. Εκεί ποντάρεις όλη την ψυχραιμία και την υπομονή σου.

Κι ας χάσεις. Μόνο μη χαθείς

Liebe Über Alles

Liebe ist ein Gefühl,
das vom Herzen ausgeht,
über das Blut verbreitet,
und jede einzelne Zelle
des Körpers durchströmt.

Alexander Lowen

Acid rain

 

--> Και βρέχει, μαύρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό σου, δεν βλέπεις πουθενά ηλιαχτίδες να κεντάνε τα μικρά σου όνειρα, η βροχή σε χτυπάει, τσούζουν οι πληγές σου, μορφάζεις απ΄τον πόνο, καταριέσαι την στιγμή που βγήκες από την τρύπα σου –εκεί ήταν τουλάχιστον ζεστά- , τα μαλλιά σου κολλάνε στο μέτωπο, προσπαθείς με τα τσακισμένα απ’την ερημιά δάχτυλα να απομακρύνεις τις ενοχλητικές σκέψεις, αλλά σταματάς γιατί δεν έχεις καθόλου δύναμη, την ξέχασες κάπου, μάλλον στο τραπεζάκι στο σαλόνι, αλμυρά δάκρυα στολίζουν την καρδούλα σου κι ας μην είναι γιορτή, τα πόδια σου βουλιάζουν έχεις την εντύπωση και παρακαλάς, χωρίς να το παραδεχτείς, για βοήθεια.. Όμως δεν το λες δυνατά κι εγώ δεν σ’ακούω κι ας στέκομαι απέναντι σου και βρέχομαι από την ίδια βροχή που μουλιάζει τα μέσα σου. Ψελίζω ένα «θ’ αρρωστήσεις..» αλλά δεν φτάνει ποτέ σ’εσένα, πέρασε ένα καταμαυρο πουλί και το’κλεψε και παραμένεις στην ίδια θέση. 
Απλώνω το χέρι μου να χαιδέψω τα κόκκινα μάγουλα –υπάρχει ζωή εκεί μέσα..  - , ν’ακουμπήσω τον πονεμένο ώμο και δεν φτάνω.. 
Μα πώς ; αφού έχω μακριά χέρια, γιατί δεν φτάνω; 
Και κλαίω κι εσύ λες «όχι».
-->

ΑΠΟΚΛΗΡΟΣ

 

-->

Παιδί ενός κατώτερου Θεού όφειλα να φτάσω ως το τέλος, στη γραμμή του ορίζοντα

Εκεί  που ο ουρανός ανήκει στους ευτυχισμένους

Και η θάλασσα στους λησμονημένους

Δηλητήριο Σειρήνας καθόρισε τη μοίρα μου, κύλησε στις χαρακωμένες φλέβες μου

-Και το ταβάνι, κύριε, πότε θα το ξαραχνιάσω;

-Εν καιρώ, κόρη μου, εν καιρώ.

Τεντώνει απότομα τότε η γραμμή και σπάει μπροστά στα ένοχα κάστρα σου, το τελευταίο οχυρό σου.

Κι άνοιξαν οι πύλες, στέγνωσε η τάφρος, σκοτώθηκε η φρουρά. Μέχρι τον έσχατο έμπιστο.

Μ’έζωσαν από παντού, ταχύτητα ασύλληπτη για αποχαυνωμένο νου

Ελευθερία, φώναζα, δώστε μου πίσω το εισιτήριο του τελευταίου αεροπλάνου.

Γέλιο ειρώνων βαρβάρων.

Ένα μωρό ν’αφήσω πίσω μου,

Να το πας εκεί που το πήρες. , Μα, το αγαπάω. , Να το γυρίσεις, τώρα.

Και οι αράχνες ορέχτηκαν τον ύπνο μου πριν προφτάσω να μηδενίσω το ταξίμετρο για τον ουρανό των μακαρίων

MY BIRTH_DAY

Ξημέρωνε, σε μια πόλη κουρασμένη και προβληματισμένη. Παράταιρο στην απαισιοδοξία το ροζ φουστάνι ανέμιζε στη φορά του θαλασσινού αέρα. Το κρύο τρυπούσε το λευκό γούνινο παλτό και δοκίμαζε τις αντοχές της. Όμως έμεινε εκεί, να ονειρεύεται στην ανατολή και να ευγνωμονεί για την πορσελάνινη ευτυχία της ημέρας που είχε περάσει. Ο ήχος των τακουνιών στο πλακόστρωτο της παραλιακής έδινε ρυθμό στις σκέψεις της. 

Στιγμές που αξίζουν, εικόνες που δεν θα ξεχαστούν, ζευγάρια μάτια που την αγαπούν. Και μικρά κουτιά, με φανταχτερό περιτύλιγμα και κορδέλες, γεμάτα ευχές και καραμέλες. 

Αύρα χαράς στον κόσμο της. Ο ουρανός ζωγραφίστηκε καρδιές, καρδιές πολύχρωμες, σαν το καρουζέλ που χόρευε στην πλατεία. Γυάλινες μπάλες κρέμονταν στους δισταγμούς, φωτάκια τύφλωναν τους φόβους.

Και στην κορυφή, έλαμπε το αστέρι της.

Μπουκέτα τριαντάφυλλα αρωμάτιζαν το δωμάτιό της. Και χάδια στο μάγουλο έφταναν από την άλλη άκρη της γραμμής.

Δεν είχε λόγο να παραπονεθεί σήμερα. Η οικογένειά της, οι φίλοι της βρέθηκαν κοντά της για να γιορτάσουν μαζί. Είναι μαλωμένη με τη μοναξιά και οι δικοί της το ξέρουν. Ήταν όλοι εκεί…

Μια γλυκιά έκπληξη με γεύση σοκολάτας λέρωσε τα χείλη της. Μέτρησε τα κεράκια, ψιθύρισε 21 ευχές και έσβησε τις φλογίτσες. Στα μάτια της αθώο παιδί, που απολάμβανε το χειροκρότημα για το κατόρθωμά της. Θέλει δύναμη για να προχωρήσεις, για να μεγαλώσεις… Σε κανέναν δεν θα επέτρεπε να της στερήσει τα επόμενα βήματα.

Γλέντησαν όλοι μαζί ώσπου φάνηκε ο ήλιος.

Είχε γλιστρήσει για λίγες ώρες σε ένα παραμύθι. Αφιέρωσε στον εαυτό της λίγες ώρες ανεμελιάς και ζωηρού αυθορμητισμού. Μπήκε σε μια άμαξα και ταξίδεψε σε άλλη διάσταση. Περιπλανήθηκε σε μονοπάτια ξέγνοιαστα, χόρευε μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος και γεύτηκε κάθε σταγόνα αγάπης… Θαύμασε την χαμένη ομορφιά, συνάντησε την ξεχασμένη μαγεία του ονείρου. Απόλυτη γαλήνη… Γέλια που τραγουδάνε… Ζεστασιά σε κάθε άγγιγμα…

Σαν άλλη Σταχτοπούτα οι ώρες που της άνηκαν τελείωσαν.

Κι ύστερα γύρισε πίσω, εκεί που υπάρχει πόνος, θρήνος, μαύροι καπνοί που σκεπάζουν τον ήλιο, σφαίρες αδέσποτες και άνθρωποι που ψάχνουν το δίκιο τους με κάθε τρόπο…

Στεκόταν στην άκρη, στο λιμάνι, με τη φουρτουνιασμένη θάλασσα στα πόδια της. Έριξε μια φευγαλέα ματιά στο χάος και ευχαρίστησε ακόμη μια φορά για την ευτυχία. Το θεώρησε δώρο γενεθλίων.

Σήκωσε το κεφάλι ψηλά, βρήκε θάρρος για τη συνέχεια και πήρε το δρόμο για το σπίτι.

Και τότε, δειλές νιφάδες στόλισαν  τις μπούκλες της…

Μικρές, άσπρες νιφάδες σαν ζάχαρη άχνη γλύκαναν και τα τελευταία λεπτά της μέρας της.

Τελικά, ίσως και να υπάρχει ελπίδα…