Και βρέχει, μαύρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό σου, δεν βλέπεις πουθενά ηλιαχτίδες να κεντάνε τα μικρά σου όνειρα, η βροχή σε χτυπάει, τσούζουν οι πληγές σου, μορφάζεις απ΄τον πόνο, καταριέσαι την στιγμή που βγήκες από την τρύπα σου –εκεί ήταν τουλάχιστον ζεστά- , τα μαλλιά σου κολλάνε στο μέτωπο, προσπαθείς με τα τσακισμένα απ’την ερημιά δάχτυλα να απομακρύνεις τις ενοχλητικές σκέψεις, αλλά σταματάς γιατί δεν έχεις καθόλου δύναμη, την ξέχασες κάπου, μάλλον στο τραπεζάκι στο σαλόνι, αλμυρά δάκρυα στολίζουν την καρδούλα σου κι ας μην είναι γιορτή, τα πόδια σου βουλιάζουν έχεις την εντύπωση και παρακαλάς, χωρίς να το παραδεχτείς, για βοήθεια.. Όμως δεν το λες δυνατά κι εγώ δεν σ’ακούω κι ας στέκομαι απέναντι σου και βρέχομαι από την ίδια βροχή που μουλιάζει τα μέσα σου. Ψελίζω ένα «θ’ αρρωστήσεις..» αλλά δεν φτάνει ποτέ σ’εσένα, πέρασε ένα καταμαυρο πουλί και το’κλεψε και παραμένεις στην ίδια θέση. Απλώνω το χέρι μου να χαιδέψω τα κόκκινα μάγουλα –υπάρχει ζωή εκεί μέσα.. - , ν’ακουμπήσω τον πονεμένο ώμο και δεν φτάνω..
Μα πώς ; αφού έχω μακριά χέρια, γιατί δεν φτάνω;
Και κλαίω κι εσύ λες «όχι».
-->
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου