Και έγινα ξαφνικά 5 χρονών παιδί, που του δίνεις ένα τεράστιο φανταχτερό πακέτο με φίογκο για κύρος και μεγαλοπρέπεια και του λες, να, στο χαρίζω... Δικό σου!
Αστράφτει το μουτράκι του, γελάνε τα μάτια του και παίζει με τον καινούριο του θησαυρό.
Ο δικός μου ήταν θαμμένος για καιρό, αλλά όχι ξεχασμένος. Κοκκίνισαν τα χέρια μου που προσπάθησα να τον φέρω στην αγκαλιά μου πάλι, έπεσα, ξανασηκώθηκα, ίδρωσα, ξεφύσηξα μια δυο φορές..
Τι σημασία έχει...
Ωραία που είναι να είσαι παιδί...
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου