Να μάθω να ζω με σένα αλλά χωρίς να είσαι εδώ
Να σου μιλάω, να σε ακούω, αλλά να μη σε αγγίζω. Ίσως κάποιες φορές θα σε βλέπω κιόλας.
Αλλά δεν θα είσαι εδώ.
Θα περιφέρομαι μόνη μου, εκεί, στην ατέλειωτη ησυχία, με τον αέρα να μπερδεύεται με τα χόρτα
Κι εσύ θα κάνεις κάπου αλλού, ένα ένα, αργά, τα βήματά σου
Και θα μάθω να ζω με την απουσία σου
Θα παραγεμίζω τις τρύπες της απώλειας με μερικές τσαλακωμένες στιγμές, εκείνες που κατέστρεψε ο θυμός μια μέρα εν βρασμώ ψυχής
Εσύ θα περιπλανιέσαι στον κόσμο και θα μου στέλνεις κάρτες από νησιά με ήλιο και πόλεις με περίεργα ονόματα
Μα είναι πως τελικά θα συνηθίσω
Ετσι δε γίνεται πάντα; Ενας θα λείπει.
Μικρά ανοίγματα... για κάθε έναν που λείπει, λοιπόν.
