Ζαλίζω την απουσία σου
της δίνω να μασάει δάφνη
Έτσι ελπίζω πως θα κλείσει τα βλέφαρά της
και θα σταματήσει να τριγυρίζει στο δωμάτιό μου
Ώρες ατελείωτες κάνει κύκλους
και γελάει χαιρέκακα
Την αγνοώ, σα να μην τη βλέπω,
σα να μην είμαστε συγκάτοικοι στα 12 τετραγωνικά μου
Που θα πάει...
Θα την βγάλω έξω, στο χίονι
να δει πως είναι να υποφέρεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου