Δε θα βαρεθείς τελικά ποτέ να μαζεύεις κομμάτια. Έμαθες, συνήθισες. Κι απλά το κάνεις μια ακόμη φορά. Τα ψάχνεις στα βρώμικα, χιλιοπερπατημένα πλακάκια στην παραλία, στα σκαλάκια που οδηγούν στην απόγνωση, στις μουντζούρες του στυλό, στα τηλεφωνήματα χωρίς απάντηση, στην αποθηκευμένη μουσική.
Στον ήλιο που κρύωσε – ή εσένα κρυώνει μόνο.. -, στην άβυσσο στα πόδια σου, στο ποδήλατο που δεν έχεις αλλά θα ήθελες να είχες, στην αναμονή.
Σημασία έχει που ψάχνεις, που δεν κουράστηκες.
Ή μάλλον, κουράστηκες. Πόση αντοχή…
Σου φτάνουν οι ελπίδες στα συρτάρια, δε μέτρησες..
Η τέλεια εξαθλίωση
Κι ο μεγάλος θυμός
Όλα δύουν κάποτε. Εκεί ποντάρεις όλη την ψυχραιμία και την υπομονή σου.
--> Και βρέχει, μαύρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό σου, δεν βλέπεις πουθενά ηλιαχτίδες να κεντάνε τα μικρά σου όνειρα, η βροχή σε χτυπάει, τσούζουν οι πληγές σου, μορφάζεις απ΄τον πόνο, καταριέσαι την στιγμή που βγήκες από την τρύπα σου –εκεί ήταν τουλάχιστον ζεστά- , τα μαλλιά σου κολλάνε στο μέτωπο, προσπαθείς με τα τσακισμένα απ’την ερημιά δάχτυλα να απομακρύνεις τις ενοχλητικές σκέψεις, αλλά σταματάς γιατί δεν έχεις καθόλου δύναμη, την ξέχασες κάπου, μάλλον στο τραπεζάκι στο σαλόνι, αλμυρά δάκρυα στολίζουν την καρδούλα σου κι ας μην είναι γιορτή, τα πόδια σου βουλιάζουν έχεις την εντύπωση και παρακαλάς, χωρίς να το παραδεχτείς, για βοήθεια.. Όμως δεν το λες δυνατά κι εγώ δεν σ’ακούω κι ας στέκομαι απέναντι σου και βρέχομαι από την ίδια βροχή που μουλιάζει τα μέσα σου. Ψελίζω ένα «θ’ αρρωστήσεις..» αλλά δεν φτάνει ποτέ σ’εσένα, πέρασε ένα καταμαυρο πουλί και το’κλεψε και παραμένεις στην ίδια θέση. Απλώνω το χέρι μου να χαιδέψω τα κόκκινα μάγουλα –υπάρχει ζωή εκεί μέσα.. - , ν’ακουμπήσω τον πονεμένο ώμο και δεν φτάνω.. Μα πώς ; αφού έχω μακριά χέρια, γιατί δεν φτάνω; Και κλαίω κι εσύ λες «όχι».
-->
Και βρέχει, μαύρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό σου, δεν βλέπεις πουθενά ηλιαχτίδες να κεντάνε τα μικρά σου όνειρα, η βροχή σε χτυπάει, τσούζουν οι πληγές σου, μορφάζεις απ΄τον πόνο, καταριέσαι την στιγμή που βγήκες από την τρύπα σου –εκεί ήταν τουλάχιστον ζεστά- , τα μαλλιά σου κολλάνε στο μέτωπο, προσπαθείς με τα τσακισμένα απ’την ερημιά δάχτυλα να απομακρύνεις τις ενοχλητικές σκέψεις, αλλά σταματάς γιατί δεν έχεις καθόλου δύναμη, την ξέχασες κάπου, μάλλον στο τραπεζάκι στο σαλόνι, αλμυρά δάκρυα στολίζουν την καρδούλα σου κι ας μην είναι γιορτή, τα πόδια σου βουλιάζουν έχεις την εντύπωση και παρακαλάς, χωρίς να το παραδεχτείς, για βοήθεια.. Όμως δεν το λες δυνατά κι εγώ δεν σ’ακούω κι ας στέκομαι απέναντι σου και βρέχομαι από την ίδια βροχή που μουλιάζει τα μέσα σου. Ψελίζω ένα «θ’ αρρωστήσεις..» αλλά δεν φτάνει ποτέ σ’εσένα, πέρασε ένα καταμαυρο πουλί και το’κλεψε και παραμένεις στην ίδια θέση.