Έτσι όταν δύει ο ήλιος στην Αμερική και κάθομαι στην παλιά ρημαγμένη προβλήτα κοιτάζοντας τους ατελείωτους ουρανούς πάνω από το Νιου Τζέρσεϋ και νοιώθω όλη αυτή την άγρια γη που τυλίγεται σε μια απίστευτα τεράστια κοιλιά πάνω από τη Δυτική Ακτή, και όλος αυτός ο δρόμος συνεχίζει, όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται στην απεραντοσύνη της και στην Αιόβα ξέρω τώρα πως τα παιδιά θα κλαίνε στη χώρα που αφήνουν τα παιδιά να κλαίνε και θα ξεπροβάλουν τ’ αστέρια απόψε και, δεν ξέρεις πως ο Θεός είναι η Μεγάλη Άρκτος; Ο Αυγερινός θα γέρνει και θα σκορπάει τις λαμπρότερες των θαμπών ακτινών του στο απέραντο ξερό λιβάδι, μια στιγμή μόλις πριν τη βαθιά νύχτα που ευλογεί τη γη, σκοτεινιάζει όλα τα ποτάμια, σκεπάζει τις βουνοκορφές και τυλίγει μέσα της την τελευταία ακτή, και κανένας μα κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί σε οποιονδήποτε πέρα από τα εγκαταλελειμμένα κουρέλια ενός ανθρώπου που γερνάει, σκέφτομαι τον Ντιν Μοριάρτι, σκέφτομαι ακόμα και τον Γέρο Ντιν Μοριάρτι τον πατέρα που ποτέ δεν βρήκαμε, σκέφτομαι τον Ντιν Μοριάρτι.
On the Road
Jack Kerouac
(μτφ.: Φανή )
(μτφ.: Φανή )
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου