Δε θα βαρεθείς τελικά ποτέ να μαζεύεις κομμάτια. Έμαθες, συνήθισες. Κι απλά το κάνεις μια ακόμη φορά. Τα ψάχνεις στα βρώμικα, χιλιοπερπατημένα πλακάκια στην παραλία, στα σκαλάκια που οδηγούν στην απόγνωση, στις μουντζούρες του στυλό, στα τηλεφωνήματα χωρίς απάντηση, στην αποθηκευμένη μουσική.
Στον ήλιο που κρύωσε – ή εσένα κρυώνει μόνο.. -, στην άβυσσο στα πόδια σου, στο ποδήλατο που δεν έχεις αλλά θα ήθελες να είχες, στην αναμονή.
Σημασία έχει που ψάχνεις, που δεν κουράστηκες.
Ή μάλλον, κουράστηκες. Πόση αντοχή…
Σου φτάνουν οι ελπίδες στα συρτάρια, δε μέτρησες..
Η τέλεια εξαθλίωση
Κι ο μεγάλος θυμός
Όλα δύουν κάποτε. Εκεί ποντάρεις όλη την ψυχραιμία και την υπομονή σου.
Κι ας χάσεις. Μόνο μη χαθείς
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου