Hey Eddie

Oh I'm spinning...

(via Κασετόφωνο)

Ο αχός της εποχής

"Τι θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί στον αχό της εποχής; Μόνο αυτή η μουσική που βρίσκεται μέσα μας, η μουσική της ύπαρξής μας, που μερικοί τη μετατρέπουν σε πραγματική μουσική. Και αυτή με τη σειρά της, αν είναι αρκετά δυνατή, αληθινή και καθαρή, έτσι ώστε να καταπνίξει τον αχό της εποχής, μετατρέπεται σε ψίθυρο της ιστορίας."

Julian Barnes, The noise of time

Μτφ.: Θωμάς Σκάσσης

Ανοίγεις και χαζεύεις το κενό

Επαναλαμβανόμενες εικόνες και σκέψεις 

σαν την ημέρα της μαρμότας.

Είπες είμαι καλλιτεχνική φύση. 

Και υποβάλλω τον εαυτό μου σε ένα ατελείωτο δράμα,

ζω τις πίκρες μου με ένταση, τις στραγγίζω

Αντίθετα οι χαρές μου ευμετάβλητες 

κρατάνε λίγο, χάνονται στο σκοτάδι

και μένουν χαμόγελα σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Έτσι εμείς οι δύο είμαστε το ίδιο

We are infinite

This one moment when you know you're not a sad story. 

You are alive, and you stand up and see the lights on the buildings and everything that makes you wonder.

La mémoire

René Magritte

I don’t really want to do anything except stare at the ceiling.

— Jack Kerouac, Empty Phantoms: Interviews & Encounters

The flu

"Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών..." άρχιζε ένα από τα αγαπημένα μου παραμύθια.
Εκείνο που διάβασα πρώτη φορά στα 16 κι έκτοτε αποτελεί την κατάλληλη εισαγωγή τόσων δικών μου ιστοριών.
Η τελευταία δεν έχει δράκους και γαλαζοαίματους πρωταγωνιστές. Μόνο μια ταλαίπωρη καλοζωισμένη που καταρρέει υπό το βάρος του οξύμωρου σχήματος.
Αυτή να δεις θα κάψει κόσμο πολύ. Στην αρχή όλους εκείνους που την αγαπούν. Τους τρώει έναν έναν. Ρουφάει το μεδούλι τους, ένα ποτηράκι κάθε πρωί, για να έχει λαμπερή και φρέσκια επιδερμίδα. Ύστερα τους μαστιγώνει με την αδιαφορία της και κοιτάζει αγέρωχη καθώς λυγίζουν. Κι εκείνοι τελικά υποκύπτουν στα τραύματά τους.
Μόλις τελειώσει το θεάρεστο έργο της, γδέρνει τον ίδιο της τον εαυτό. Τα νύχια πρώτα που ματώνουν εύκολα, για να γλύψει το αίμα, να συνηθίσει τη γεύση του. Μετά κομματιάζει την καρδιά της και την σκορπά, χωρίς να υπολογίζει πως στο τέλος θα μείνει άκαρδη. Ή μήπως είναι ήδη;
Το μυαλό είναι στην εταζέρα, διακοσμητικό, αγορασμένο πάνω σε μια κρίση ενηλικίωσης που την είχε χτυπήσει μερικά χρόνια πριν. Ήταν άγρια χρόνια εκείνα, χαμένα.
Έτσι, άδεια πλέον, αλλάζει τόπους για να γεμίσει τις τρύπες.
Είναι αργά για να κατηγορεί το φάντασμα που παραμονεύει στις γωνίες τα βράδια.
Η εύθυνη είναι όλη δική της.