Άρχισε τ'αγρίμι να γρατσουνάει τους τοίχους του κλουβιού που το στρίμωξα μέσα
Τρώει το δέρμα μου λίγο λίγο και χαραμίζει τα σπλάχνα μου
Κάποιες μέρες προσπαθεί να βγει έξω και σηκώνεται όρθιο
Κι όπως ορθώνει τον καμπουριασμένο σκελετό του, κάνει να δραπετεύσει από το στόμα και τα μάτια μου
Ακόμη δεν τα'χει καταφέρει
Μόνο μου προκαλεί πονοκέφαλο και ζαλάδα τις νύχτες
Για να γυρίζει το μυαλό μου άσκοπα, στην ίδια διαδρομή, μια φορά ακόμη
Θα'ναι που βιάστηκα να μεγαλώσω και αποφάσισε να επαναστατήσει.
