It is so much fun being (with) a translator..

Many thanks to Mox!! It means a lot to know that I am not alone in this world..!

Gone

You know that point in your life when you realize the house you grew up in isn't really your home anymore?

All of a sudden even though you have some place where you put your shit, that idea of home is gone. 

You'll see one day when you move out it just sort of happens one day and it's gone. 

You feel like you can never get it back. It's like you feel homesick for a place that doesn't even exist. Maybe it's like this rite of passage, you know. 

You won't ever have this feeling again until you create a new idea of home for yourself, you know, for your kids, for the family you start, it's like a cycle or something. 

I don't know, but I miss the idea of it, you know. 

Maybe that's all family really is. A group of people that miss the same imaginary place. 

(Garden State)

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

 

Να μάθω να ζω με σένα αλλά χωρίς να είσαι εδώ
Να σου μιλάω, να σε ακούω, αλλά να μη σε αγγίζω. Ίσως κάποιες φορές θα σε βλέπω κιόλας.

Αλλά δεν θα είσαι εδώ.
Θα περιφέρομαι μόνη μου, εκεί, στην ατέλειωτη ησυχία, με τον αέρα να μπερδεύεται με τα χόρτα
Κι εσύ θα κάνεις κάπου αλλού, ένα ένα, αργά, τα βήματά σου
Και θα μάθω να ζω με την απουσία σου
Θα παραγεμίζω τις τρύπες της απώλειας με μερικές τσαλακωμένες στιγμές, εκείνες που κατέστρεψε ο θυμός μια μέρα εν βρασμώ ψυχής
Εσύ θα περιπλανιέσαι στον κόσμο και θα μου στέλνεις κάρτες από νησιά με ήλιο και πόλεις με περίεργα ονόματα
Μα είναι πως τελικά θα συνηθίσω
Ετσι δε γίνεται πάντα; Ενας θα λείπει.
Μικρά ανοίγματα... για κάθε έναν που λείπει, λοιπόν.

Summer in the UK

F

Κρίση ηλικίας

Άρχισε τ'αγρίμι να γρατσουνάει τους τοίχους του κλουβιού που το στρίμωξα μέσα

Τρώει το δέρμα μου λίγο λίγο και χαραμίζει τα σπλάχνα μου

Κάποιες μέρες προσπαθεί να βγει έξω και σηκώνεται όρθιο

Κι όπως ορθώνει τον καμπουριασμένο σκελετό του, κάνει να δραπετεύσει από το στόμα και τα μάτια μου

Ακόμη δεν τα'χει καταφέρει 

Μόνο μου προκαλεί πονοκέφαλο και ζαλάδα τις νύχτες

Για να γυρίζει το μυαλό μου άσκοπα, στην ίδια διαδρομή, μια φορά ακόμη

Θα'ναι που βιάστηκα να μεγαλώσω και αποφάσισε να επαναστατήσει.

Verisimilitude

Θα μάθω για σένα όλες τις γλώσσες του κόσμου ετούτου

μέχρι να βρω τις μοναδικές λέξεις που δεν έχεις ξανακούσει

μοναδικές

πρώτη φορά

και έτσι θα καταλάβεις.

Come with me...

Σου είπα πως είναι η συνύπαρξή μας;

Μια νεαρή κοπέλα, με μακριά μαλλιά

στροβιλίζεται μέσα στον ήλιο,

που την τυφλώνει

και κλείνει τα μάτια της,

γυρίζει, γυρίζει ξανά,

τα χείλη της είναι ήρεμα όμως, δεν τα ματώνει με τα δόντια της,

απλώς γυρίζει συνέχεια,

σα σβούρα,

και τα χέρια της στέκουν ανοιχτά,

πάντα,

χαλαρά σχετικά

και οι παλάμες της δίωχνουν μακριά τους άλλους

ενώ τα δάχτυλά της δείχνουν τον ουρανό,

και γυρίζει,

σα σβούρα,

ξανά και ξανά,

αέναη κίνηση,

σχεδόν χορευτική,

γέρνει το κεφάλι της στο πλάι,

ακουμπάει στον ώμο της, τον αριστερό,

καταπίνει αδέξια τους κόμπους που έφραξαν το λαιμό της,

και γυρίζει, 

όπως και να'χει,

αυτή γυρίζει.

Πάντα σε περίμενα

ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ

Nαι αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.

Σαν είμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με ρωτούσε. Τι έχεις αγόρι;
Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ’ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από σένα.

Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
είτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής είταν που αργούσες ακόμα όταν τη νύχτα κοίταζα τ’ αστέρια είταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν είτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο είταν η καρδιά σου που χτυπούσε.

Έτσι έζησα. Πάντοτε.

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά - θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Θυμάσαι, αγάπη μου, “την πρώτη μεγάλη μέρα μας”;
Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα
έν’ απλό φτηνό φόρεμα, μα είταν τόσο όμορφα κίτρινο.
Οι τσέπες του κεντημένες με μεγάλα καφετιά λουλούδια.
Σου πήγαινε στο πρόσωπο σου ο ήλιος
σου πήγαινε στην άκρη του δρόμου αυτό το τριανταφυλλένιο σύννεφο κι αυτή η φωνή μακριά ενός πλανόδιου ακονιστή - σου πήγαινε.

Έβαζα τα χέρια μου στις τσέπες, τα ξανάβγαζα.
Βαδίζαμε δίχως λέξη. Μα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου
τόσο μεγάλα. Ένα παιδί στη γωνιά τραγούδαγε τις λεμονάδες του. Ήπιαμε μια στα δυο. Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά πλάι στα μαλλιά σου. Τι σου είπε λοιπόν;

Είναι τόσο όμορφα τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, κάτι θα σου είπε.

Το ξενοδοχείο είταν μικρό σε μια παλιά συνοικία πλάι στο σταθμό που μες στην αντηλιά κοιτάζαμε να μανουβράρουμε τα τραίνα.

Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω
- πόσο σου πήγαιναν.

Τάσος Λειβαδίτης

Σβήσε τα μάτια μου

Σβήσε τα μάτια μου· μπορώ να σε κοιτάζω,
τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα,
και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι.
Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι.

Reiner Maria Rilke

μτφ. Κωστής Παλαμάς

..and in the dark I hear your screams..

Ωραία δεν είναι τώρα που είμαστε μεγάλα παιδιά;

...miss her when she's not there...

You may not be her first, her last, or her only. She loved before she may love again. But if she loves you now, what else matters? She's not perfect - you aren't either, and the two of you may never be perfect together but if she can make you laugh, cause you to think twice, and admit to being human and making mistakes, hold onto her and give her the most you can. She may not be thinking about you every second of the day, but she will give you a part of her that she knows you can break - her heart. So don't hurt her, don't change her, don't analyze and don't expect more than she can give. Smile when she makes you happy, let her know when she makes you mad, and miss her when she's not there.

Bob Marley

Black

Καμιά φορά πιστεύω πως

αν γράψω κάτι στο χαρτί, 

θα το πιστέψουν τα μυαλά μας,

θα βγάλει φτερά,

θα ξεπηδήσει απ'τις γραμμές και το μουντό μελάνι

και θα χορεύει γύρω απο τα χείλη μας.

The 41 places to go in 2011

From the beaches of Mexico to the wilds of Kurdistan, the places on this year’s list take you to the end of the world and back.


38. Salonika, Greece
 
Out of the country’s economic woes, a new wave of artists.
It may come as cold comfort to the Greeks, but the country’s financial woes have made it prime territory for bargain-hunting tourists. The coastal city of Salonika, often overlooked by tourists in favor of Athens, has been gaining momentum for the last several years with its prolific cultural scene. Now, with British Airways adding a direct route from London and a new mayor pushing forward a spate of major cultural and tourism initiatives, Salonika is hotter than ever.
The newest wave of culture makers in the laid-back city include the nonprofit Dynamo Project Space, which gives a platform to up-and-coming local artists, architects and designers, and Sfina, a self-appointed “urban prankster network” that instigates flash mob-style events in public spaces. Since it opened last summer, the eco-conscious design firm 157173 has garnered attention for its offbeat minimalist lamps, mobiles and other design objects that are equal parts Bauhaus and Joan Miró.
 
— CHARLY WILDER 

By THE NEW YORK TIMES

Published: January 7, 2011