Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
Να κοιμάσαι
Να κοιμάσαι
Με τον ήλιο στο ένα μάτι και το φεγγάρι στο άλλο
μ’ έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μεσ’ στα μαλλιά
στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα
στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου.
Να φεύγεις και να χάνεσαι
μεσ’ απ’ τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του ανέμου
πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου
γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες
και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούργια σου όψη επάνω
Με τον ήλιο στο ένα μάτι και το φεγγάρι στο άλλο
μ’ έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μεσ’ στα μαλλιά
στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα
στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου.
Να φεύγεις και να χάνεσαι
μεσ’ απ’ τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του ανέμου
πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου
γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες
και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούργια σου όψη επάνω
(μτφ. Οδυσσέας Ελύτης)
Suite
Dormir la lune dans un oeil et le soleil dans l'autre
Un amour dans la bouche un bel oiseau dans les cheveux
Parée comme les champs les bois les routes et la mer
Belle et parée comme le tour du monde
Puis à travers le paysage
Parmi les branches de fumée et tous les fruits du vent
Jambes de pierre aux bas de sable
Prise à la taille à tous les muscles de rivière
Et le dernier souci sur un visage transformé.
Un amour dans la bouche un bel oiseau dans les cheveux
Parée comme les champs les bois les routes et la mer
Belle et parée comme le tour du monde
Puis à travers le paysage
Parmi les branches de fumée et tous les fruits du vent
Jambes de pierre aux bas de sable
Prise à la taille à tous les muscles de rivière
Et le dernier souci sur un visage transformé.
Paul Eluard
Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010
Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο...
Και έγινα ξαφνικά 5 χρονών παιδί, που του δίνεις ένα τεράστιο φανταχτερό πακέτο με φίογκο για κύρος και μεγαλοπρέπεια και του λες, να, στο χαρίζω... Δικό σου!
Αστράφτει το μουτράκι του, γελάνε τα μάτια του και παίζει με τον καινούριο του θησαυρό.
Ο δικός μου ήταν θαμμένος για καιρό, αλλά όχι ξεχασμένος. Κοκκίνισαν τα χέρια μου που προσπάθησα να τον φέρω στην αγκαλιά μου πάλι, έπεσα, ξανασηκώθηκα, ίδρωσα, ξεφύσηξα μια δυο φορές..
Τι σημασία έχει...
Ωραία που είναι να είσαι παιδί...
Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010
Οι μέρες και οι νύχτες μου μακριά σου
Που λες, κάθε φορά που έλειπες, τα βήματά μου γίνονταν αισθητά πιο αργά. Βαριά. Σαν να περίμεναν να γυρίσεις, να τα προλάβεις, και να πιάσουν τον ίδιο ρυθμό με τα δικά σου.
Τώρα, ...
Τώρα πρέπει να τρέξω μόνη μου.
Χωρίς ν'ακούω το δικό σου ρυθμό.
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010
In heaven
Θα θελα να ξερα τι κρατάει κλειδωμένες τις λέξεις σου μέσα, εκεί που δεν με αφήνεις να πατήσω.
Ενήλικος φόβος ή ώριμη αδιαφορία.
Και φυλάω κι εγώ τις δικές μου, τα χαρτιά μου δεν διαβάζεις, λες δεν καταλαβαίνεις.
Όταν γυρίσεις, να ξαπλώσεις δίπλα μου και σήμερα.
Για να ζωντανεύεις τα όνειρά μου.
Κυριακή 2 Μαΐου 2010
If only i could tell you how i feel...
-->
Έτσι όταν δύει ο ήλιος στην Αμερική και κάθομαι στην παλιά ρημαγμένη προβλήτα κοιτάζοντας τους ατελείωτους ουρανούς πάνω από το Νιου Τζέρσεϋ και νοιώθω όλη αυτή την άγρια γη που τυλίγεται σε μια απίστευτα τεράστια κοιλιά πάνω από τη Δυτική Ακτή, και όλος αυτός ο δρόμος συνεχίζει, όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται στην απεραντοσύνη της και στην Αιόβα ξέρω τώρα πως τα παιδιά θα κλαίνε στη χώρα που αφήνουν τα παιδιά να κλαίνε και θα ξεπροβάλουν τ’ αστέρια απόψε και, δεν ξέρεις πως ο Θεός είναι η Μεγάλη Άρκτος; Ο Αυγερινός θα γέρνει και θα σκορπάει τις λαμπρότερες των θαμπών ακτινών του στο απέραντο ξερό λιβάδι, μια στιγμή μόλις πριν τη βαθιά νύχτα που ευλογεί τη γη, σκοτεινιάζει όλα τα ποτάμια, σκεπάζει τις βουνοκορφές και τυλίγει μέσα της την τελευταία ακτή, και κανένας μα κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί σε οποιονδήποτε πέρα από τα εγκαταλελειμμένα κουρέλια ενός ανθρώπου που γερνάει, σκέφτομαι τον Ντιν Μοριάρτι, σκέφτομαι ακόμα και τον Γέρο Ντιν Μοριάρτι τον πατέρα που ποτέ δεν βρήκαμε, σκέφτομαι τον Ντιν Μοριάρτι.
On the Road
Jack Kerouac
(μτφ.: Φανή )
(μτφ.: Φανή )
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




