Worlds apart

Μαζεύεις στο καλαθάκι σου βατόμουρα, 

χρωματιστά χαρτάκια από τσίχλα κανέλα, 

λευκά μαργαριτάρια για δώρο,

όλα μαζί, ανακατεμένα και μπερδεμένα.

Μεσημέρια στον ήλιο, 

με καπνό στα δάχτυλα

και ένα ζευγάρι ροζ σταράκια 
που παίζει κουτσό στα όρια της ανεξαρτησίας με την διάλυση της άρνησης . 

The unforgettable fire

-->

-->

Δε θα βαρεθείς τελικά ποτέ να μαζεύεις κομμάτια. Έμαθες, συνήθισες. Κι απλά το κάνεις μια ακόμη φορά. Τα ψάχνεις στα βρώμικα, χιλιοπερπατημένα πλακάκια στην παραλία, στα σκαλάκια που οδηγούν στην απόγνωση, στις μουντζούρες του στυλό, στα τηλεφωνήματα χωρίς απάντηση, στην αποθηκευμένη μουσική.

Στον ήλιο που κρύωσε – ή εσένα κρυώνει μόνο.. -, στην άβυσσο στα πόδια σου, στο ποδήλατο που δεν έχεις αλλά θα ήθελες να είχες, στην αναμονή.

Σημασία έχει που ψάχνεις, που δεν κουράστηκες.

Ή μάλλον, κουράστηκες. Πόση αντοχή…

Σου φτάνουν οι ελπίδες στα συρτάρια, δε μέτρησες..

Η τέλεια εξαθλίωση

Κι ο μεγάλος θυμός

Όλα δύουν κάποτε. Εκεί ποντάρεις όλη την ψυχραιμία και την υπομονή σου.

Κι ας χάσεις. Μόνο μη χαθείς

Liebe Über Alles

Liebe ist ein Gefühl,
das vom Herzen ausgeht,
über das Blut verbreitet,
und jede einzelne Zelle
des Körpers durchströmt.

Alexander Lowen

Acid rain

 

--> Και βρέχει, μαύρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό σου, δεν βλέπεις πουθενά ηλιαχτίδες να κεντάνε τα μικρά σου όνειρα, η βροχή σε χτυπάει, τσούζουν οι πληγές σου, μορφάζεις απ΄τον πόνο, καταριέσαι την στιγμή που βγήκες από την τρύπα σου –εκεί ήταν τουλάχιστον ζεστά- , τα μαλλιά σου κολλάνε στο μέτωπο, προσπαθείς με τα τσακισμένα απ’την ερημιά δάχτυλα να απομακρύνεις τις ενοχλητικές σκέψεις, αλλά σταματάς γιατί δεν έχεις καθόλου δύναμη, την ξέχασες κάπου, μάλλον στο τραπεζάκι στο σαλόνι, αλμυρά δάκρυα στολίζουν την καρδούλα σου κι ας μην είναι γιορτή, τα πόδια σου βουλιάζουν έχεις την εντύπωση και παρακαλάς, χωρίς να το παραδεχτείς, για βοήθεια.. Όμως δεν το λες δυνατά κι εγώ δεν σ’ακούω κι ας στέκομαι απέναντι σου και βρέχομαι από την ίδια βροχή που μουλιάζει τα μέσα σου. Ψελίζω ένα «θ’ αρρωστήσεις..» αλλά δεν φτάνει ποτέ σ’εσένα, πέρασε ένα καταμαυρο πουλί και το’κλεψε και παραμένεις στην ίδια θέση. 
Απλώνω το χέρι μου να χαιδέψω τα κόκκινα μάγουλα –υπάρχει ζωή εκεί μέσα..  - , ν’ακουμπήσω τον πονεμένο ώμο και δεν φτάνω.. 
Μα πώς ; αφού έχω μακριά χέρια, γιατί δεν φτάνω; 
Και κλαίω κι εσύ λες «όχι».
-->

ΑΠΟΚΛΗΡΟΣ

 

-->

Παιδί ενός κατώτερου Θεού όφειλα να φτάσω ως το τέλος, στη γραμμή του ορίζοντα

Εκεί  που ο ουρανός ανήκει στους ευτυχισμένους

Και η θάλασσα στους λησμονημένους

Δηλητήριο Σειρήνας καθόρισε τη μοίρα μου, κύλησε στις χαρακωμένες φλέβες μου

-Και το ταβάνι, κύριε, πότε θα το ξαραχνιάσω;

-Εν καιρώ, κόρη μου, εν καιρώ.

Τεντώνει απότομα τότε η γραμμή και σπάει μπροστά στα ένοχα κάστρα σου, το τελευταίο οχυρό σου.

Κι άνοιξαν οι πύλες, στέγνωσε η τάφρος, σκοτώθηκε η φρουρά. Μέχρι τον έσχατο έμπιστο.

Μ’έζωσαν από παντού, ταχύτητα ασύλληπτη για αποχαυνωμένο νου

Ελευθερία, φώναζα, δώστε μου πίσω το εισιτήριο του τελευταίου αεροπλάνου.

Γέλιο ειρώνων βαρβάρων.

Ένα μωρό ν’αφήσω πίσω μου,

Να το πας εκεί που το πήρες. , Μα, το αγαπάω. , Να το γυρίσεις, τώρα.

Και οι αράχνες ορέχτηκαν τον ύπνο μου πριν προφτάσω να μηδενίσω το ταξίμετρο για τον ουρανό των μακαρίων

MY BIRTH_DAY

Ξημέρωνε, σε μια πόλη κουρασμένη και προβληματισμένη. Παράταιρο στην απαισιοδοξία το ροζ φουστάνι ανέμιζε στη φορά του θαλασσινού αέρα. Το κρύο τρυπούσε το λευκό γούνινο παλτό και δοκίμαζε τις αντοχές της. Όμως έμεινε εκεί, να ονειρεύεται στην ανατολή και να ευγνωμονεί για την πορσελάνινη ευτυχία της ημέρας που είχε περάσει. Ο ήχος των τακουνιών στο πλακόστρωτο της παραλιακής έδινε ρυθμό στις σκέψεις της. 

Στιγμές που αξίζουν, εικόνες που δεν θα ξεχαστούν, ζευγάρια μάτια που την αγαπούν. Και μικρά κουτιά, με φανταχτερό περιτύλιγμα και κορδέλες, γεμάτα ευχές και καραμέλες. 

Αύρα χαράς στον κόσμο της. Ο ουρανός ζωγραφίστηκε καρδιές, καρδιές πολύχρωμες, σαν το καρουζέλ που χόρευε στην πλατεία. Γυάλινες μπάλες κρέμονταν στους δισταγμούς, φωτάκια τύφλωναν τους φόβους.

Και στην κορυφή, έλαμπε το αστέρι της.

Μπουκέτα τριαντάφυλλα αρωμάτιζαν το δωμάτιό της. Και χάδια στο μάγουλο έφταναν από την άλλη άκρη της γραμμής.

Δεν είχε λόγο να παραπονεθεί σήμερα. Η οικογένειά της, οι φίλοι της βρέθηκαν κοντά της για να γιορτάσουν μαζί. Είναι μαλωμένη με τη μοναξιά και οι δικοί της το ξέρουν. Ήταν όλοι εκεί…

Μια γλυκιά έκπληξη με γεύση σοκολάτας λέρωσε τα χείλη της. Μέτρησε τα κεράκια, ψιθύρισε 21 ευχές και έσβησε τις φλογίτσες. Στα μάτια της αθώο παιδί, που απολάμβανε το χειροκρότημα για το κατόρθωμά της. Θέλει δύναμη για να προχωρήσεις, για να μεγαλώσεις… Σε κανέναν δεν θα επέτρεπε να της στερήσει τα επόμενα βήματα.

Γλέντησαν όλοι μαζί ώσπου φάνηκε ο ήλιος.

Είχε γλιστρήσει για λίγες ώρες σε ένα παραμύθι. Αφιέρωσε στον εαυτό της λίγες ώρες ανεμελιάς και ζωηρού αυθορμητισμού. Μπήκε σε μια άμαξα και ταξίδεψε σε άλλη διάσταση. Περιπλανήθηκε σε μονοπάτια ξέγνοιαστα, χόρευε μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος και γεύτηκε κάθε σταγόνα αγάπης… Θαύμασε την χαμένη ομορφιά, συνάντησε την ξεχασμένη μαγεία του ονείρου. Απόλυτη γαλήνη… Γέλια που τραγουδάνε… Ζεστασιά σε κάθε άγγιγμα…

Σαν άλλη Σταχτοπούτα οι ώρες που της άνηκαν τελείωσαν.

Κι ύστερα γύρισε πίσω, εκεί που υπάρχει πόνος, θρήνος, μαύροι καπνοί που σκεπάζουν τον ήλιο, σφαίρες αδέσποτες και άνθρωποι που ψάχνουν το δίκιο τους με κάθε τρόπο…

Στεκόταν στην άκρη, στο λιμάνι, με τη φουρτουνιασμένη θάλασσα στα πόδια της. Έριξε μια φευγαλέα ματιά στο χάος και ευχαρίστησε ακόμη μια φορά για την ευτυχία. Το θεώρησε δώρο γενεθλίων.

Σήκωσε το κεφάλι ψηλά, βρήκε θάρρος για τη συνέχεια και πήρε το δρόμο για το σπίτι.

Και τότε, δειλές νιφάδες στόλισαν  τις μπούκλες της…

Μικρές, άσπρες νιφάδες σαν ζάχαρη άχνη γλύκαναν και τα τελευταία λεπτά της μέρας της.

Τελικά, ίσως και να υπάρχει ελπίδα…