Όταν αγαπάς, η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης.
Η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης.
(Γιάννης Ρίτσος)
Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2015
αψηλάφητο ζώο
Αγρύπνια της κόλασης κήτος,
είναι το φιλί σου φωτιά.
Αφήνει μια γεύση από σίδερο,
που `χουν ξηλώσει από καράβια παλιά.
Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2014
Same old fear
Πέταξε η ψυχή μου, σηκώθηκε ψηλά
και στάθηκε να με κοιτάζει
να λιώνω μέρα με τη μέρα,
ανύμπορη να κάνει το παραμικρό.
Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011
Gone
You know that point in your life when you realize the house you grew up in isn't really your home anymore?
All of a sudden even though you have some place where you put your shit, that idea of home is gone.
You'll see one day when you move out it just sort of happens one day and it's gone.
You feel like you can never get it back. It's like you feel homesick for a place that doesn't even exist. Maybe it's like this rite of passage, you know.
You won't ever have this feeling again until you create a new idea of home for yourself, you know, for your kids, for the family you start, it's like a cycle or something.
I don't know, but I miss the idea of it, you know.
Maybe that's all family really is. A group of people that miss the same imaginary place.
(Garden State)
Τρίτη 30 Αυγούστου 2011
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Να μάθω να ζω με σένα αλλά χωρίς να είσαι εδώ
Να σου μιλάω, να σε ακούω, αλλά να μη σε αγγίζω. Ίσως κάποιες φορές θα σε βλέπω κιόλας.
Αλλά δεν θα είσαι εδώ.
Θα περιφέρομαι μόνη μου, εκεί, στην ατέλειωτη ησυχία, με τον αέρα να μπερδεύεται με τα χόρτα
Κι εσύ θα κάνεις κάπου αλλού, ένα ένα, αργά, τα βήματά σου
Και θα μάθω να ζω με την απουσία σου
Θα παραγεμίζω τις τρύπες της απώλειας με μερικές τσαλακωμένες στιγμές, εκείνες που κατέστρεψε ο θυμός μια μέρα εν βρασμώ ψυχής
Εσύ θα περιπλανιέσαι στον κόσμο και θα μου στέλνεις κάρτες από νησιά με ήλιο και πόλεις με περίεργα ονόματα
Μα είναι πως τελικά θα συνηθίσω
Ετσι δε γίνεται πάντα; Ενας θα λείπει.
Μικρά ανοίγματα... για κάθε έναν που λείπει, λοιπόν.
Τρίτη 31 Μαΐου 2011
Κρίση ηλικίας
Άρχισε τ'αγρίμι να γρατσουνάει τους τοίχους του κλουβιού που το στρίμωξα μέσα
Τρώει το δέρμα μου λίγο λίγο και χαραμίζει τα σπλάχνα μου
Κάποιες μέρες προσπαθεί να βγει έξω και σηκώνεται όρθιο
Κι όπως ορθώνει τον καμπουριασμένο σκελετό του, κάνει να δραπετεύσει από το στόμα και τα μάτια μου
Ακόμη δεν τα'χει καταφέρει
Μόνο μου προκαλεί πονοκέφαλο και ζαλάδα τις νύχτες
Για να γυρίζει το μυαλό μου άσκοπα, στην ίδια διαδρομή, μια φορά ακόμη
Θα'ναι που βιάστηκα να μεγαλώσω και αποφάσισε να επαναστατήσει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)